BLOG 4: Kunstenaar David Bade aan het woord

De tentoonstelling Rietvelds Meesterwerk: Leve de Stijl! eindigt in een Werkplaats. Kunstenaar David Bade gaat vanaf 4 maart tot en met 11 juni met bezoekers klussen aan een nieuw Rietveld Schröderhuis. Zo groeit er langzaam in de Werkplaats een uit zijn voegen barstende versie van het Rietveld Schröderhuis, een nieuw kunstwerk dat deel wordt van de collectie van het Centraal Museum. David Bade schrijft gedurende deze periode regelmatig blogs over de ontwikkeling van het participatiekunstwerk.

De Liefdesklus, David Bade 2017
De Liefdesklus, David Bade 2017

David Bade aan het woord

Het is alweer over de helft, de duur van de tentoonstelling ‘Rietvelds Meesterwerk, Leve de Stijl’ met onze ‘Liefdesklus’ als werkplaats/atelier aan het einde van het parcours van zalen meubels, sokkels geschiedenis en uitstalling van cerebrale voorwerpen. Zo cerebraal was het helemaal niet bedoeld –en daarom vaak zo houtje touwtje en niet al te duurzaam bedacht/gemaakt – maar nu vieren, herdenken en bewaren we terecht dit nationale(internationale) erfgoed van Rietveld en De Stijl.

Terwijl je maakt, ben je in principe niet bezig met duurzaamheid, bewaren en laat staan eeuwigheid-het lijkt me indruisen tegen alle vormen van vrijheid-. Althans, ik ken die gedachtes niet ‘in the heat of’ de creatie. Allicht bij een beeld voor de openbare ruimte speelt de praktische component een rol, ofschoon ik dan ook strijd met (mezelf en) alle regels en conventies van zwaartekracht tot ambtelijke vooringenomenheden. En nu bij de Liefdesklus ook, want het museum heeft wat we maken aangeschaft en in opdracht gegeven. Ik houd dus rekening met demontage, bekisting, beheer en behoud. Vreemd eigenlijk als je het voorgaande beweert dat doelmatigheid en efficiency eerder nadelige componenten zijn bij mijn manier van creëren, dan dat het prettige voorwaarden zijn. Kortom, paradox, contradictie en al dies meer zei aan wrijving en conflict die meestal goede ‘spelregels’ zijn voor het ontstaan van goede werken. 

Toch is er toepassing, functie en nuttig bereik en aanpak in deze ‘Liefdesklus’ en gaat het niet alleen om romantisch, autonoom, spelen en qua verbeelding vrij zijn. De laatste componenten zijn wel degelijk oormerken, maar het zal nog even duren voordat meer mensen dan in het museum en c.s. dit als nuttig erkennen en als toegevoegde waarde (en zelfs daar heb je al veel scepsis). Of kunnen we versnelling veroorzaken…?

De Liefdesklus, David Bade, Centraal Station 2017
De Liefdesklus, David Bade, Centraal Station 2017

Eerder werd ik geremd in mijn verlangen en wens om dergelijke environment/installatie als De Liefdesklus en context in te richten in bijv. de hal van het Centraal Station (zie blog 1). Toch blijft het prikkelen. Duizenden mensen die dagelijks haastig en (on)bewust negerend, of juist met toenemende verwondering, afkeuring, maar sowieso met de confrontatie, die verder gaat dan de alledaagse zorg en haast, de veronderstelde zinvolle bestemming, de latte macchiato, de input en onafwendbare invloed van overvloedige commerciële reclame en nieuwe crème van Rituals, zullen langzamerhand zicht en inzicht krijgen (want bemiddeling dient er altijd te zijn) van wat er voor ander winkeltje, of bouwputje, of kunstwerkje gemaakt wordt daar ter plekke. En je mag nog meedoen ook, want je ziet dagelijks meerdere mensen werken, van alle leeftijden, afkomsten en pluimage. Er wordt dagelijks, zoals in het museum verder gebouwd. De veranderingen en groei zijn iedere dag  zichtbaar. Nu kunnen heel veel mensen getuige zijn van deze spannende processen. Kunnen ze zien dat kunst niet zomaar uit de lucht komt vallen, dat er gebikkeld moet worden, dat er cadeautjes zijn van het toeval en het verder resoneert in de hoofden van de mensen(net als een commercial). Ik zie de Liefdesklus dus toch heel graag verder evolueren. Niet omdat het nooit af is, maar omdat we meer mensen moeten bereiken.

Want kunst maken ter plekke, open en zichtbaar, het delen van onzekerheid en ontstaansprocessen maakt een omgeving (samenleving) vrijer, opener, mooier en vooral nieuwsgieriger en beter in staat met verschillen om te gaan. Dit zou bijzonder zijn op zo’n locatie, maar eigenlijk zou het gewoon moeten zijn, dat er op zulke écht openbare plaatsen atelierplekken zijn (ik noemde het eerder soort tankstations voor de verbeelding). Want we deden en konden het allemaal: spelen en je inleven. Je laten betoveren, als een kind ja en dan….geloven.

Meer informatie over de tentoonstelling: Rietvelds Meesterwerk: Leve de Stijl!

? Uitloggen

Inloggen

Mijn laatst bekeken objecten